Vår gode venn, luftambulansen!

Nytt anfall og ny tur med helikopter. Etter diskusjon fram og tilbake vel me å dele nokre detaljar rundt anfallet denne gongen og, det er mange som spør og bryr seg, og det er me utruleg takksame for. Me er slitne alle saman, men ved godt mot.

Det kjennest egentleg frykteleg lenge sidane det var påske. Frykten for kva anfallet til våre kjære gut kunne vere, byrja etterkvart å bli eit vagt minne, og sjølv om ingenting vart konkludert, var me no i ferd med å senke skuldrane og tenke at det var eit eingongstilfelle me hadde opplevd. Guten har ikkje vorte 100% att, men me hadde trua på at det var tid og kvile som skulle til…

So skjer det igjen. Etter barnehagen måndag kom eit nytt anfall, omlag like uventa som sist, og minst like skremmande. Det byrjar med oppkast, og litt hyperaktivitet. Er det spysykja, tenkjer eg fyrst, det var no merkeleg at me skulle få all slags drit i år… Men det kjem ikkje noko opp, mest lydar. Eg legg guten ned, og eg legg merke til att augene er litt fråverande. Opne, men han er på ein måte ikkje til stades. Eg ringer mannen som ikkje var kommen heim, og utan noko innleiing får han klar beskjed: “- kom deg heim, det kan vere nytt anfall på gang!!!”. So vert eg usikker, er det anfall eller er han trøytt? Skal eg setje nødmedisinen me har liggande? Eg spør og spør enkle spørsmål, nokre til meg sjølv og nokre til guten, men får ikkje svar. Augene er opne, men byrjar gli mot høgre. So tilbake att som om han kjempar mot. So glir dei mot høgre att. Ingen rykkingar, ikkje teikn til krampe… Eg sjekkar pusten, den kjennest jamn og god. Eg finn ei lommelykt og lyser på pupillar, men ingenting skjer. Då vert det oppatt med telefonen, og eg sler med synkande mot nummeret til 113.

Det kjennest fjernt å stå over guten og beskrive kva som skjer, og då er det nesten som om førre anfall var i går. 113-dama pratar meg roleg gjennom det eg veit, og so forsvinn fargen frå ansiktet til vesle guten min som ligg i stolen. Eg sjekkar pusten att, men den kjennest ok. Eg får han bort i sofaen, legg han i stabilt sideleie, og sjekkar tennene av erfaring frå førre anfall, og får då bekrefta at dette skjer på nytt; kjeven er heilt låst, det er eit eller anna anfall på gang.

Mannen kjem heim fyrst, etterfulgt av legevakt og ambulanse. Det vert sett krampestillande medisin, men den har liten effekt. Dessverre. Musklane slappar litt meir av, kanskje, men pupillane fortset å falle mot høgre. Det vert rekvirert luftambulanse, og so var det full fart. Igjen. Me må nok ein gong få skryte av akutt legehjelp – der er det ekstremt mange dyktige folk som veit kva dei driv med!

Mannen reiser som fylgje denne gongen, og eg får kjenne på korleis det er å sitje att tom i hovudet medan kroppen pumpar adrenalin. Redselen er mindre, men spørsmåla fleire. Kvifor virkar ikkje medisinen? Korleis går det med bivirkningar denne gongen? Tenk hadde det skjedd om me var på tur førre veke? Det er ikkje noko eg får svar på med det fyrste, so tida heime går greitt, mykje takka vere gode venner som tilbringa ein lang ettermiddag og sein kveld på verandaen min.

Utpå natta vakna guten oppatt på sjukehuset, og då var han i ok form. Eg og bror heime var til Førde og henta dei heimatt, og so måtte me oppatt ein tur til døgeret etter (!) for å få gjort dei prøvane som skulle gjerast. Både vanleg EEG og søvn-EEG etter vakenatt viser ingenting, alt ser bra ut, me er med andre ord like i uvissa på kva dette er for noko.

Planen framover er grei; neste steg vert MR på Haukeland om nokre veker, fram til då lyt me berre sørge for mykje kvile, både på junior og oss andre i familien. Det tek på kreftene desse episodane, spesielt når det blir so lite kommunikasjon mellom helseføretaka og me må køyre fram og tilbake og rundt i ring. Men me får berre vere evige optimistar, og krysse fingrane for at ein MR kan gi oss fleire svar…